|
Gitgide Alışıyorum Sana
Gitgide alışıyorum sana; hiç bir alışkanlık bu kadar güzel olamaz. Ellerin
ellerimden uzakta nasıl güçsüzüm bilemezsin. Yanımda olduğun zamanlar
sigara dumanı gibi ciğerlerime doluyor, alkol gibi damarlarıma
yayılıyorsun. Durmadan başım dönüyor verdiğin hazdan.
Alışkanlıklar daima korkutur beni; düşün ki ben yaşamaya bile alışkın
değilim... Kendimi kendime alıştıramadım yıllardır fakat şimdi sana
alışıyorum.
Alıştıkça özlemim artıyor, daha yoğunlaşıyor. Yalnız içimde garip bir
korku var. Sana tüm alışmaktan değil seni kendime alıştırmaktan
korkuyorum. Bir gün sana şimdi verdiklerimden daha güzelini daha
değerlisini verememekten korkuyorum. Bir gün ansızın ölmekten ve seni bana
olan alışkanlığınla yapayalnız bırakmaktan korkuyorum. Oysa ki her zaman
ve günün her saatinde yanında olmalıyım senin. Bana alışmış olmaktan
pişmanlık duyacağın bir dakikan bile olmamalı. Bütün zamanlarını
zamanlarımla karıştırıp emsalsiz bir zaman bileşiminde yaşatmalıyım seni.
Uykularda bile aynı rüyayı görmeliyiz.
Her şeyin ve her zevkin yarısı senin olmalı, yarısı benim.
"Bana alış," demeyeceğim. nasıl olsa alışacaksın bir gün. Şimdi
çirkinliğimde güzellikler bulan o gözlerin o zaman en güzeli görecek
bende! Alışkanlığınla, sevginle yepyeni bir "ben" yaratacaksın benden!
İlk defa sevilmenin ürpertileri içindeyim inan. Sevgimle mukayese
edebileceğim tek şeyi beni sevmende buldum... Ömrümde kimse bana sevmenin
gerekliliğini öğretmedi. Kimseden sevgisini istemedim, verdiler almadım.
Bencildim bir zamanlar hiç sevmemiş olduğumu kendi kendime biraz da
utanarak itiraf ediyorum. Asil büyük sevgiyi seni sevmekte buldum ve
sevgim senin sevginle değerleniyor, ayrı bir anlam kazanıyor...
Sevgin olmasaydı değersiz bir cam parçasıydım. Sevginle bir aynayım şimdi.
Bana bakanlar baştan başa seni görecekler içimde...
Bir zincirin iki halkasıyız seninle anlıyor musun? Aynı kadehte karışmış
iki içkiyiz. İki kelimeyiz seninle birbirini tamamlayan. Her yerde iki
olduğumuz için bir bütün haline geliyoruz durmadan.
Alışkanlığım devamlı sana çekiyor beni. Durup durup dudaklarını öpmek
geliyor içimden. Saçlarını okşamak geliyor, ellerini tutmak geliyor...
Kokunun tenime sindiğini hissediyorum geceleri. Teninin dudaklarımda
eridiğini hissediyorum. Boynunun en güzel yerini benden başka kimse
bilemez artık; seni kimse benim kadar benimle bir bütün olduğuna
inandıramaz.
Gitgide bu alışkanlığın içinde kaybolduğumu görüyorum. Beni yaşadığım
zamanın dışına çıkarıyorsun. Bir gün tarih öncesinde yaşıyoruz bir gün
bulutların üstünde. Açılmış bütün kuyuların derinliği içimde seni bulduğum
yer kadar derin değil.
Alışkanlık kozasını ören bir ipekböceği gibi gitgide tamamlıyor bizi.
Korkunç bir yangın başladı yüreklerimizde. Özlem, kıskançlık, arzu, ne
varsa içimizde hepsi birden bire tutuştu. Hiç bir su bu ateşi söndüremez
artık. Bu yangın biz birer kor haline gelinceye kadar sürecek.
Önce bakışlarımız alıştı birbirine sonra parmak uçlarımız...
En mutlu olduğumuz yerde en güçlü olacağız seninle.
GEÇMİŞTEKİ TÜM ALIŞKANLIKLARIN BANA ALIŞMANI ÖNLEYEMEZ ARTIK...
Ümit Yaşar OĞUZCAN |
