Sen Diyorum

Gönlümüze vuran her sevdalı yeşil senin eserin
Gözlerine vebal yüklemem denizler mavi diye
Sayende sevdalarım bu kadar derin
İki parmak kalmış başımın arşa değmesine
Sen de beni sevdin diye

Ne zaman derin sevdalardan söz açsam
Ve sevdalı yeşil gözlerinden
Ben diyor gönlüm, ya ben diyor
Düşünüp şöyle inceden ince
Sen diyorum

Şu kasvetli Ankara'da, hasretin başşehrinde
Beş milyon candan birisin sen
Ama beş milyon insan her sabah her seher
Parlak nurlar emiyor gözlerinden

Sonra titreşimler devşiriyor ruhum
Aşk göğünün yıldızlarından
Gitmeler yüreğime dert
Gelmeler vicdanıma yük diyorsun
Gelme sen diyorum

Neşe’yi kapımıza kul eden lütuf senin eserin
Gama asfaltlar döşeyen yüz dökmeler de
Bir şey diyemem gitmeleri kutsayan iradene
Lakin bir tek soluk almam bile muhal
Gelmesen diyorum

Çekilip gittiğin günden beri göz bebeklerimden
Penceremden mehtap ayırdı yolunu
Her sabah kendi yüzüm gülümsüyor aynalardan
Ama ben bu sen diyorum

Uçsuz bucaksız ufkun arkasında
Gizlemişsin yüzünü
Şu zifiri karanlık biliyorum senin eserin
Unutmuşsun vakt-ı seheri sen
Ve dudaklarımda hasret uçukları
Çare nedir diyorsun gözlerini kısarak
Busen diyorum

Sessizliğimi yırtan İsrafil suru senin eserin
Ve mahşerde saf saf dizilmede âşıklar
Her can cehennemî bir telaş içinde
Her nefs ben diyor
Ben sen diyorum!

vahdet nafiz aksu